Vorig jaar heb ik twee nieuwe azalea’s gekocht.

Een Azalea japonica ‘Madame van Hecke’

en een Azalea japonica ‘Amoena’.

Ik heb nu vijf azaleas.

Ik wil ze graag snoeien in de vorm van heuveltjes. In het engels noemen ze het “cloud pruning”. Maar als ik aan  cloud pruning denk, denk ik meer aan de tuin van de Belgische tuinarchitect Jacques wirtz.

Heel mooi, maar ik wil geen wolken maar heuvels, zoals in de tuin van het Adachi museum.

H is bang dat ik de tuin zal veranderen in een “Teletubbie tuin”. Maar ik streef meer naar iets zoals de The Irish Sky Garden van Diarmuid Gavin op de Chelsea Flower Show van 2011 of  de The Laurent-Perrier Garden van Tom Stuart-Smith op de Chelsea Flower Show van 2010.

Maar dan met een Japans tintje.

Ach, was het maar...

De gewone esdoorn (Acer pseudoplatanus) is altijd de laatste plant in de tuin die bladeren krijgt.

Eerst verschijnen de zaailingen.

Gelukkig zijn er dit jaar veel minder zaailingen dan vorig jaar. Maar ze groeien ook dit jaar op de vreemdste plaatsen.

Tegelijk met de bladeren komen ook de bloemen.

 
En de bladluizen.

Ik las dat de bladluizen een belangrijke voedselbron zijn voor koolmeesjes.

Ook las ik dat het aantal regenwormen in de tuin toeneemt door het bladafval van deze esdoorn.

Toch zou ik niemand aanraden deze boom in de tuin te planten. Ik zou veel eerder kiezen voor een Japanse esdoorn.

Als op een plantenlabel staat:

- groeit overal;
- breedte onbeperkt;
- vermeerderd zich door uitlopers

dan weet je al dat het niet verstandig is om die plant te kopen. Vooral niet als je een kleine tuin hebt, zoals wij.

Bamboe staat bekend om zijn opdringerig karakter.

 Maar er zijn er nog veel meer planten met een sterke uitbreidingsdrang.

Neem nou de Japanse holpijp (Equisetum japonicum). Die staat heel mooi naast de vijver. Maar als je niet uitkijkt, wandelt hij de hele tuin door.

De gewone eikvaren (Polypodium vulgare) ziet er ook heel onschuldig uit. Maar die plant moet ook voortdurend in de gaten worden gehouden.

Nu heb ik er weer niet goed opgelet.

Ik zag een adelaars-varen (Pteridium aquilinum) bij het tuincentrum. Volgens het label kan hij 1,20 hoog worden en groeit hij overal. Ik las dat en dacht: ideaal.

Ik zag de mooie nieuwe bladeren en dacht: die koop ik.

Dom, dom, dom! Nadat ik hem had geplant, zag ik op het internet wat ik had gekocht.

Ik las: "its invasive, weedy nature". En: "The rhizome can occasionally be very deep; cases of one meter are known." En ik dacht: aargh!!!

Dus nu heb ik hem verplaatst naar een plek waar tot nu toe niets wilde groeien.

Kijken of hij werkelijk overal groeit.

Met helleborussen heb ik niet veel succes. Ik heb diverse gekocht in de loop der jaren.

Maar er is er maar één die ieder jaar bloeit.
 
Daarom heb ik een boekje over helleborussen gekocht.

Het heet ‘Hellebores’ en is geschreven door Graham Rice. Het is een dun pocketboekje. Maar het is opmerkelijk uitgebreid.

Ik dacht altijd dat helleborussen typische schaduwplanten waren. Maar volgens het boek is er wel een helleborus te vinden voor iedere situatie.

In het hoofdstuk ‘Hellebores in the garden’ staat een handig overzichtje met de eigenschappen van de diverse helleborussen. Er is zelfs een 'Hellebore for idiots' (Helleborus x nigercors). Misschien moet ik die proberen. Of anders Helleborus x strernii. Die is ‘best all-year-round’. Helleborus x ericsmithii is volgens het boek een betrouwbare plant voor alle seizoenen.

Het boekje is rijk geïllustreerd. Maar toch miste ik soms een foto of tekening ter verduidelijking van de tekst, vooral in de introductie.

Het hoofdstuk ‘How to grow Hellebores’ begint met de mededeling dat helleborussen  niet moeilijk te kweken of te houden zijn. Dus ik begon nogal sceptisch met lezen, gezien mijn ervaring met helleborus;

veel blad en geen bloemen.

Maar na het lezen van de duidelijke beschrijving was ik ervan overtuigd dat mooie gezonde helleborussen voor iedereen haalbaar zijn.

Ze houden er niet van om  te worden opgegraven en opgedeeld. Dus vóór het planten moet de grond goed worden voorbereid (bijvoorbeeld met champignoncompost) en daarna moet de plant de komende jaren met rust worden gelaten. Datzelfde hoofdstuk verduidelijkt ook heel uitgebreid, met tekeningen, hoe helleborussen kunnen worden vermeerderd door zaaien of opdelen.

Het onderdeel over ziekten en plagen begint met de mededeling dat helleborussen relatief probleemloos zijn. Vervolgens worden, in vier en een halve bladzijde, elf ziekten en plagen, waaraan helleborussen kunnen lijden, opgesomd. Een beetje vreemd. Gelukkig wordt ook beschreven hoe die problemen kunnen worden voorkomen of opgelost.

In het hoofdstuk ‘Choosing your Hellebores’ worden alle soorten beschreven. Van elke plant wordt de hoogte en breedte, de plantafstand en de winterhardheid zone  gegeven. Het zou helemaal mooi zijn als er van iedere plant ook een foto werd getoond. Maar als dat zo was, dan zou het niet zo’n compact handzaam boekje zijn.

In het laatste hoofdstuk staat allerlei handige informatie over boeken, tuinen, leveranciers en websites.

Ik heb maar één kritiekpuntje op dit boek: het boek raadt muizenvallen aan, omdat muizen graag zaden van helleborus eten. Afgezien daarvan, kan ik het boek aanbevelen.

NB: Voor andere tuinboek besprekingen, verwijs ik naar de meme van Roses and Other Gardening Joys.